Gaan klachten door OIH en PAWS ooit over en wat kan verlichting geven?
Je beschrijft een extreem zware situatie: een allergie voor opioïden, opioïd‑geïnduceerde hyperalgesie die ook visceraal is, en daarnaast PAWS dat weken na het stoppen van methadon begon. Dat zijn drie processen die elkaar versterken en je zenuwstelsel voortdurend overprikkelen. Veel mensen omschrijven dit als een lichaam dat “aan” blijft staan, precies zoals jij het voelt. Dat past bij een zenuwstelsel dat jarenlang onder invloed heeft gestaan van opioïden en nu opnieuw moet leren reguleren. Dat herstel gaat vaak veel trager dan artsen verwachten en verloopt in golven: periodes van iets meer rust, gevolgd door terugvallen. Dat maakt het zwaar en ontmoedigend, maar het betekent niet dat het altijd zo blijft.
De klachten die je noemt; slecht slapen, hevige pijn, niezen, tranende ogen, darmkrampen, rugpijn passen bij zowel OIH als PAWS. Het zenuwstelsel reageert te sterk op prikkels die normaal geen pijn zouden geven. Dat amitriptyline en quetiapine onvoldoende helpen, laat vooral zien hoe hardnekkig deze ontregeling kan zijn. Pregabaline gaf suïcidale gedachten, wat helaas bekend is als mogelijke bijwerking, en het is goed dat je daarmee gestopt bent. Dat je soms radeloos bent, is begrijpelijk. Niemand kan zulke klachten maandenlang dragen zonder dat het mentaal zwaar wordt. Maar radeloosheid betekent niet dat je geen vooruitgang meer kunt maken. Het betekent dat je lichaam nog niet klaar is met herstellen.
De pijnpoli is in dit soort complexe situaties de juiste plek. Zij kunnen kijken naar behandelingen die het zenuwstelsel tot rust brengen, zoals zenuwblokkades, TENS, bepaalde vormen van fysiotherapie, pijnrevalidatie of technieken die het autonome zenuwstelsel kalmeren. Soms wordt gekeken naar andere medicatie die niet werkt zoals opioïden, maar wel invloed heeft op zenuwpijn of overprikkeling. Ook slaapbehandeling kan helpen, omdat slechte slaap de pijn en de ontregeling versterkt. Dit zijn algemene behandelrichtingen; alleen jouw arts kan bepalen wat voor jou passend is.
We zijn nog benieuwd hoe snel of langzaam je van 4 mg methadon naar 0 bent gegaan. Want 2 weken erna werd je ziek van afkickverschijnselen. Was die afbouw langzaam genoeg? En werd er buprenorfine of naltrexon gebruikt als steunmiddel? Als je wilt kun je die info nog met ons delen door een nieuwe vraag te stellen. Dan denken we weer even mee, ook over aanvullende therapie zoals hypnotherapie.
Het belangrijkste om te weten is dat OIH en PAWS in de meeste gevallen niet blijvend zijn. Ze kunnen lang duren, soms langer dan een half jaar, maar ze veranderen wel. Het zenuwstelsel past zich langzaam aan. De intensiteit van de klachten neemt bij veel mensen af, al gaat dat vaak in kleine stapjes. Dat jij nu zes maanden verder bent en nog veel klachten hebt, betekent niet dat je niet meer vooruit kunt. Het betekent dat je in een langdurige fase van herstel zit die nog bezig is. Je overleeft elke dag, zoals je zelf zegt, en dat is geen kleine prestatie. Dat laat zien dat je sterker bent dan je je nu voelt.
Je schrijft dat je soms radeloos bent. Dat is begrijpelijk, maar je hoeft dat niet alleen te dragen. Het is belangrijk dat je dit blijft delen met je arts of iemand die je vertrouwt. Je klachten zijn zwaar, maar ze zijn niet hopeloos. Ze passen bij een zenuwstelsel dat tijd nodig heeft om te herstellen van jarenlange opioïdenbelasting. Dat herstel is traag, maar het staat niet stil. We wensen je het allerbeste. Je staat hier niet alleen in, en we hopen dat het stap voor stap beter wordt.
Groetjes,
Ronald en Gerard (verslavingsarts)