Heeft het nog zin om iets met buprenorfine of naltrexon te doen bij OIH en PAWS?
Bedankt voor je aanvulling. Je beschrijft hoe je in de kliniek in korte tijd bent afgebouwd: eerst 2 mg methadon eraf, een week later de laatste 4 mg in één keer. Dat betekent dat je in 1 à 2 weken tijd 6 mg bent gestopt. Dat is een snelle afbouw, zeker na jarenlang gebruik. Je motivatie om weg te willen uit de kliniek is begrijpelijk, maar het verklaart wel waarom je zenuwstelsel zo heftig reageerde. Je lichaam kreeg geen tijd om zich aan te passen. Dat past bij het beeld dat je nu hebt: een systeem dat “aan” blijft staan, OIH die visceraal is, en PAWS die hardnekkig blijft.
Je vertelt dat er niet over naltrexon is gesproken en dat buprenorfine (Suboxone) je in het RadboudMC zulke hevige klachten gaf dat je ging trillen alsof je epilepsie had. Dat is een bekende reactie bij mensen die gevoelig zijn voor partiële agonisten, waaronder buprenorfine valt. Het kan het zenuwstelsel juist extra ontregelen. Dat je daar zo slecht op reageerde, is een belangrijk signaal. Het is niet uitgesloten dat het bij een andere, lagere dosering toch goed zou kunnen zijn gegaan. Die ervaring hebben we nog niet.
Het gesprek over buprenorfine en naltrexon zou je toch nog een keer kunnen gaan voeren. Je noemt je huisarts, maar hier wil je sowieso een verslavingsarts bij aanwezig hebben.
Verder het eerlijke antwoord op je vraag: na 7 maanden gestopt te zijn heeft buprenorfine of naltrexon meestal geen zin meer. Meestal. Maar het is niet uitgesloten dat als je systeem zo hard vraagt om opiaten dat het zou kunnen. Wij hebben die ervaring nog niet.
Deze middelen worden gebruikt tijdens afbouw of vlak na stoppen om het systeem te stabiliseren. Ze helpen niet wanneer PAWS en OIH al maanden bezig zijn. Sterker nog: bij jouw gevoeligheid zouden ze het zenuwstelsel waarschijnlijk opnieuw ontregelen. Dit is algemene medische informatie; jouw arts moet altijd de uiteindelijke keuze maken, maar het is goed dat je dit weet voordat je het gesprek aangaat. Zelfs de keuze om dus opnieuw met medicatie te starten is een optie. De keuze om daar zeer langdurig aan te blijven zitten, tegenover de langdurige last die je nu draagt is een gesprek waard.
Dat de pijnpoli van het RadboudMC je heeft afgewezen is frustrerend, zeker omdat je klachten complex zijn. Maar het betekent niet dat je moet accepteren dat het “gewoon nog 2 jaar pijn is”. OIH en PAWS kunnen lang duren, maar ze zijn niet statisch. Ze veranderen. Het zenuwstelsel past zich langzaam aan. Veel mensen merken dat de intensiteit van klachten na 6–12 maanden begint te verschuiven, soms heel langzaam, maar wel merkbaar. Je overleeft elke dag, zoals je zelf zegt, en dat is geen kleine prestatie.
Wat nu het belangrijkste is: je bent niet “klaar” met herstellen. Je zit in een langdurige fase van herstel die nog bezig is. Dat je radeloos bent, is begrijpelijk, maar het betekent niet dat je geen vooruitgang meer kunt maken. Je klachten passen bij een zenuwstelsel dat tijd nodig heeft om te herstellen van jarenlange opioïdenbelasting én een snelle afbouw. Dat herstel gaat in golven: soms iets beter, dan weer terugval. Maar het staat niet stil.
Je hoeft dit niet alleen te dragen. Blijf dit delen met je huisarts en vraag eventueel om een andere pijnpoli of pijnrevalidatiecentrum dat wél ervaring heeft met OIH + PAWS. Je klachten zijn zwaar, maar niet hopeloos. Je zenuwstelsel kan verbeteren, ook na 7 maanden.
Tot slot is de optie hypnotherapie een interessante optie. Nu al, of nadat je andere opties geen oplossing bieden. Met hypnotherapie is vaker een onbewust systeem dat ‘aan staat’ tot rust gekomen. Als je daar meer over wil weten kan je onze verslavingsarts mailen.
Groet,
Ronald en Gerard (verslavingsarts)