Verslaafde vader

VRAAG

Hallo, Ik zit nogal met mezelf in strijd de laatste tijd. Mijn vader is al sinds ik mij kan heugen verslaafd aan alcohol, had een zeer agressieve dronk, en ik en mijn moeder waten regelmatig de pineut. Toen ik 18 was ben ik uit huis weg gevlucht en heb mijn vader sindsdien niet meer gezien. Mijn moeder wel weer sinds kort. Al die tijd alleen amar ontzettend boos geweest op mijn vader en dacht dat ik hem nooiy van mijn leven meer zou willen zien. Maar nu heb ik zelf kinderen. Een meid van 7 en een jongen van 1. Jarenlang heb ik niks van of over me vader gehoord. Maar de laatste tijd heeft hij een aantal keren het nieuws gehaald, blijkt hij ook ernstig drugsverlsaafd te zijn en woont hij intussen in een bestel busje.... je zou denke, daar blijf je liever uit de buurt.. dat zegt mijn verstand ook... maar van binnen mis ik hem, heb ik toch medelijden na alles wat hij me aangedaan heeft en zit ik zelfs te twijfelen om nog 1 keer naar hem toe gaan, om een soort afscheid te nemen, zodat ik t af kan sluiten. Ben namelijk zo bang dat ik gebeld word, dat hij een overdosis heeft gehad oid en ik hem nooit meer geIen heb. Ik mijn omgeving krijg ik alleen de reactie, waar begin je aan, waarom ga t weer oprakelen enz.. maar is dit zon rare gedachte dan? En kan ik het idd miss maar beter naast me neerleggen?

ANTWOORD

Je code was: 3316

Beste vraagsteller,

Als ik het zo lees, heb jij de behoefte om contact met hem te zoeken. Ik kan me voorstellen dat dit een lastige keuze is, de situatie waarin je verkeerd is niet zomaar iets. Voordat jij echt de keuze maakt, heb jij contact gezocht met je omgeving. Jouw omgeving heeft je volgens mij alleen maar meer aan het twijfelen gemaakt door opmerkingen als 'waar begin je aan'. 

Daarbij stel je de vraag of dit een rare gedachte is. Mensen vind ik fascinerende wezens en ik denk dat er geen gedachte bestaat die raar is. Binnen de psychologie wordt er gesproken over de 'systeemtheorie'. Een gezin is een voorbeeld van een systeem. Boszormenyi-Nagy & Krasner (1994) hebben hier veel over geschreven. Zij benoemen dat er binnen gezinnen sprake is van loyaliteit. Een vorm van deze loyaliteit wordt existentiële loyaliteit genoemd. Dat wil zeggen dat jij je altijd verbonden blijft voelen aan je ouders, hoe slecht de relatie nu ook is of hoe onverantwoord je ouders zich gedragen of hebben gedragen. Jouw gevoel richting je vader is absoluut niet raar.

Ik zal je nooit adviseren om jouw gevoel wel of niet naast je neer te leggen. Dit is geheel aan jou en jij alleen kan hier een keuze in maken. De instelling voor verslavingszorg in jouw regio is Bouman GGZ. Behalve dat zij mensen helpen die verslaafd zijn, hebben zij ook de mogelijkheid om in gesprek te gaan met partners, ouders of kinderen van mensen met een verslaving. Je zou een gesprek aan kunnen vragen waarin iemand de tijd neemt voor jou. Hij of zij kan je helpen in het maken van een keuze, die voor jou het prettigst voelt. Je kunt jezelf nu al ook al vragen stellen: kan ik er vrede mee hebben zoals het nu is? Wat heb ik nodig voor vrede hiermee? Krijg ik spijt als ik hem niet bezoek? Zou ik dat kunnen loslaten of niet? Wat verwacht je van het bezoek? Jij bent de enige die weet wat goed voor je is en de enige die dat kan voelen.


Ik hoop je zo wat op weg geholpen te hebben. Het zal een lastige keuze zijn, maar ik denk dat er geen keuze bestaat die fout of raar is. Mocht je nog vragen hebben, mag je ons altijd nog een bericht sturen!

 

Succes en een vriendelijke groet,

 

Dion

30 mei 2017
NIET GEVONDEN WAT U ZOEKT Stel een Vraag >